Als er één symbool is voor de dagvoorzitter, dan is het wel zijn of haar handmicrofoon. In het kleinste zaaltje wordt er gebruik van gemaakt. Met enig stemverheffen en articuleren zou het gezelschap alles wel kunnen volgen, maar de microfoon legitimeert het stellen van vragen. De geïnterviewde kan zich even meten met de gast van de tv-talkshow, zeker als het beeld nog eens live wordt geprojecteerd door de beamer.
De zaal is voor de dagvoorzitter in twee groepen te verdelen. Allereerst zij die de microfoon als een bedreigend wapen zien. En dan heb je nog de gretige grijpers. De eerste groep beseft dat er geen ontkomen aan is. Een passend antwoord volstaat gelukkig. Pfff, het bedreigende ding is gelukkig alweer onderweg naar een volgende prooi. De tweede groep pakt de handschoen met graagte op. Nu zal de gretige grijper het eens allemaal haarfijn uitleggen. Met een stevige knuist en liefst beide handen wordt de microfoon omklemd.
Soms ontstaat een voor de meesten gelukkig onopgemerkt gevecht tussen de dagvoorzitter als legitieme eigenaar en degene die om een mening is gevraagd en de microfoon nu claimt. Nu is het zaak dat de dagvoorzitter letterlijk zijn krachten bewijst. Niet afgeven, want u weet wat er dan gebeurt. Dan zal de claimer in het gunstigste geval wellicht tot het antwoord op de vraag komen, maar eerst moeten we een kwartier luisteren naar een uiteenzetting over hoe de microfoonclaimer de toestand in de wereld ziet. Daarvoor moeten wij doorgaans terug naar de veertiende eeuw. Of we moeten de ontwikkelingen zien in het licht van het Taoïsme. U heeft ook fantasie, dus vult u maar in.
De vasthoudende dagvoorzitter zorgt voor een strakke regie. Die microfoon is het instrument waarmee hij of zij die regie kan voeren. Pak hem die niet af. Hij is duur genoeg, vraag maar aan Lee Towers.
