We gaan vandaag met Joost naar een congres.  Joost is hartklepspecialist in hart en nieren en ontvlucht eenmaal per jaar zijn plaatselijke kleppenbestaan voor het landelijke hartkleppencongres. Het congres met de nieuwste kleppen, afdichtkit en de nieuwste montagehandleidingen. Keurig op tijd wandelt Joost het congrescentrum binnen voor de lauwe koffie en het traditionele extra half uur wachten op de file-ridders waarna eindelijk de “spectaculaire” opening volgt.

"Spectaculair" met een Afrikaanse slagwerkgroep en na afloop is de hele zaal unaniem van mening: twintig minuten duren veel en veel langer dan je denkt. Maar dat gevoel houdt Joost de hele dag. Tergend langzaam sluipt het programma ook dit jaar weer aan Joost en de zaal voorbij. De dagvoorzitter gaat de uitnodiging voorlezen omdat Joost maar niet zal vergeten waarom hij hier is. De dagvoorzitter gaat het programma voorlezen er van uitgaande dat Joost en de zaal dat blijkbaar niet kunnen. De dagvoorzitter zet in het kort uiteen waar de volgende sprekers het vandaag over zullen hebben ervan uitgaande dat de sprekers dat niet kunnen.

Joost zijn aandacht is binnen tien minuten van de dagvoorzitter bij zijn vrouw en kinderen thuis, hij telt voor de tiende maal zijn hypotheekschulden bij elkaar op en rekent voor de twaalfde keer uit of zijn tweede relatie kan functioneren naast zijn eerste huwelijk. Joost denkt bij de derde spreker hetzelfde als de rest van de zaal: Hoe schieten we dit gedrocht de kosmos in? Bij de zevende spreker denken Joost en de zaal helemaal niets meer en zitten samen, lamgeslagen in de zaal te vegeteren.

Maar let op. Ooit komt er een dag dat onze Joost zal opstaan. Die dag zal Joost rustig naar voren lopen en aan de zijkant van het podium de zaal inkijken. En de zaal kijkt terug en knikt met zijn allen. Joost zal het podium oplopen en de duizendste oer-saaie kerel die gewoon zijn verhaal staat voor te lezen een flinke knal voor zijn hersens geven en hem toesissen: "En nu wegwezen."